türk

Bana Türkiye'yi hatırlatan 3 şey gördüm. Birincisi yol kenarına çekmiş kamyonet, minibüs gibi araçlardan yemek satışı, diğer ikisi kendini anlatıyor zaten.

midye çorbası mmmmmm

clandestino

Sabah 6:30 Napoli. Hiç oyalanmadan diğer kıyıya doğru yollanıyorum. Yolda yine yağmur. Bu kaçıncı başıma gelişi: hava günlük güneşlikken birden bulutlar beliriyor. Yağmur hafiften başlıyor. Bir yere sığınıp bekliyorum. Azalıyor. Tekrar yola çıkıyorum. Çıkar çıkmaz sağnak başlıyor ve ben yeni bir sığınak bulana kadar epey ıslanıyorum. Orda bekliyorum bekliyorum bekliyorum. Biraz hafifleyince sabırsızlanıyorum, yağmurlukları çıkarıyorum. Kendimi ve çantaları yağmur moduna geçirmek 15-20 dakikalık baya meşakkatli bir iş. Zaten buna üşendiğim için hep belki geçer diye bekliyorum ve ıslanıyorum. Islak kılığımın üstüne yağmurluklarla yola çıkıyorum. Motorumun lastikleri asfalta değer değmez bulutlar yokoluyor ve bunaltıcı sıcak başlıyor. Daha yeni giyinmişim. İçim ıslaktan buharlaşarak ve dışımdaki siyah yağmurluk tüm sıcağı kendine çekerek bir süre idare etmeye çalışıyorum ama sonunda yine durup 15-20 dakikada yağmur modundan çıkıyorum. Yani şu yağmurluğu yanılmıyorsam hiç yağmurda giyemedim ama sık sık giyip çıkardım.

Karşı kıyıda Pesaro’da bir kampingde geceyi geçiriyorum. 16 kilometre kumsal. Deniz yine güzel. Güneş batmadan denize giriyorum. Sabah hedef Sirolo diye bir yer. Ancona’ya, yani feribota bineceğim yere çok yakın. Bizim kerpe ve kefken gibi beyaz kayalar suya iniyor ve denize yine çok güzel turkuaz bir renk veriyor. Yine bir kamping’e kapağı atıp kendimi de şu aşağıdaki denize atıyorum.

Sirolo’ya 10 kilometre uzaklıkta Portonova’da bir restorana gitmek üzere akşam o tarafa yollanıyorum. Restoranın adı Clandestino. Manu Chao’nun bu isimde bir şarkısı var çok sevdiğim, o yüzden de görmek istiyorum mekanı zaten. Bunlar da bir tür suşi yapıyor. Dario gibi etten değil, balıktan. Tuna, somon, levrek, kılıç balığı.. ama yanında wasabi, gari, soya sosu gibi Japon aksesuar vermedikleri için kendi yaptıklarına suşi değil susci diyorlar. Onlar balığın yanında zeytinyağı, balzamik sirke gibi şeyler veriyor. Küçücük şahane bir kumsal. Kumsal diyorum ama kum değil, iri yuvarlak taşlar var bu bölgenin sahilinde. Olimpos gibi. Restoran bu küçük sahildeki tek işletme. Mavi tahtadan çok sade bir bina. Mavi, deniz kenarına çok yakışmış. Buralarda en sevdiğim restoran diyebilirim. En önemlisi, orda olmak insana çok güzel bir his veriyor. Güleryüzlü garsonları beyaz ketenden güzel kıyafetler giymiş, güzel müzik çalıyor. Ekmekle zeytinyağı getiriyorlar önce. Ekmek beyaz bir kesekağıdında, kese kağıdının üstünde clandestino damgası var. Yakındaki bir köyün ekmeğiymiş. Zeytinyağı zencefilli. Zeytini preslerken zencefili de onunla presliyorlarmış, yani zencefil yağın içine işlemiş. Sonra tatlı-ekşi kılıç balığı aperatif olarak, sonra da çiğ tuna balığı, üstünde salata, badem kırpığı ve buz-hardal. Biliyorum çok uzattım ama çok etkilendim bu restorandan. Hani bir yer açacak olsam böyle olsun isterdim. Hardalı, bence hardalı bol vinaigrette sosu, buz kalıplarında dondurmuşlar. Yerken verdiği his farklı. Bu da yediğin yemeği farklı yapıyor. Tabi yanında bol beyaz şarap. Harika bir akşamdı.
Ertesi gün öğle yemeğine yine Clandestino’daydım. Gündüz menüleri farklı. Plaja gelenlere hizmet. Sardalya istedim. Bildiğiniz konserve kutusunda servis ediliyor. Bu seferki zeytinyağım biberiyeliydi.
Gece feribota bindim ve bir kabusa adım attığımı gördüm. Gelirken bomboş olan feribot şimdi bir mülteci gemisine dönüşmüştü. Yemekte uzun kuyruklar, pulmanda uyumama imkan yok. Güverteye çadır kurdum.

etna cini

Ertesi sabahın köründe Etna’ya doğru yola çıktım. Yolda hava iyiydi ama tabi ki ben Etna eteklerine vardığımda dağı bulutlar aldı ve bir daha Etna’yı gören olmadı. E o kadar gelmişiz, adet yerini bulsun diye teleferiğe binip dağa biraz daha yaklaştım ama nafile. Tepede bi kahve içtim. Gerisin geri aşağı. En pahalı kahvem oldu. İşte bu sırada sanırım Etna cini içime girdi! Aşağıda başka bir krater vardı. Mini-krater. Etna olmadı bari bunu göriyim dedim. O kadar volkanik ortamdan geçtim (Vezüv, Vulcano, Etna) göre göre bu ufaklığı gördüm. Helal olsun bana.

Hedef Palermo. Feribotu yakalamam lazım. 5-6 saatim var. Normal yoldan gidersem yetişemem. Riski alıp çevreyoluna dalıyorum. Neyse ki bu paralı değil (ama bana yine yasak). Paralıda yakalanma riskim daha çok gibi geliyor bana. Bilet alma ve ödeme gişelerinde duruyosun ya. Yolda 1 saat arayla iki kere durur pozisyonda motoru deviriyorum. Hayırdır inşallah. Bugüne kadar hiç başıma gelmedi. İtalya’da motorla ilgili hiçbir kazam yok. Napoli’deki o merdivenleri bile kaç kere inip çıktım. Dururken motor devirmek de nerden çıktı? Çevre yoluna girmek üzereyken bir takırtı duymaya başladım motorda. Aldırmadım devam ettim. Aşağı yukarı 60 kilometre sonra bi arkama baktım ki ne göriyim? Benim gecekondu modeli tutturulmuş çantalarımdan en önemlisi (içinde para, kredi kartı, motorun evrakları ve pasaportun olduğu) yok. Durdum. Çanta neyse ki düşmemiş, motorun arkasında yere sürtüne sürtüne geliyormuş peşimden. O takırtı da ondan geliyormuş. Sürtünmeden dolayı iki yerinden delinmiş. Allahım evraklar filan yerinde olsun diye dua ederek içine baktım. Oh, önemli olanlar duruyor. Güneş gözlüğü, güneş kremi vs yok.

Çanta hasbel kader tutunmuş motora ama yeni almış olduğum, gözbebeğim motor montum maalesef aynı dirayeti gösterememiş. Şok oldum. Hemen o 60 kilometreyi geri. Yolda Hz Yusuf’a 40 göbek mi adarsın, Etna’nın cinine mi küfredersin.. yok yok yok! Bulamadım montu. Büyük bir mutsuzlukla otoyola girdim. Zaten yakalasalar da önemli diil. Canım montum yok artık. Derken bir garip koku. 30 gündür ve 4000 küsur kilometredir aynı düzenle bağlı her şey. İkili yan çantalar ve üstünde sırt çantam. Onun üstünde de el altında olmasını istediklerim. 30 gündür hiçbir şey olmuyor ama bir günde yarım saat arayla bir çanta, bir mont düşüyor ve şimdi de yan çantalardan biri kayıp egzosta deydiği için alttan alttan eriyor. Buna Etna cini denmez de ne denir?
Cinle bir konuşma yapıyorum ki evine dönsün artık. Bi de polise yakalanmakla uğraşamıycam çünkü. Neyse beni dinliyor da yakalanmadan Palermo’ya varıyorum. Feribotta dertlerimi unutmak için bir çilingir sofrası kuruyorum kendime. Şarap ve yorgunluk birleşince hemen uyuyorum.

taormina plaj

Bu Taormina'nın plajlarından biri. İki yeni ay şeklinde kumsalın birleştiği yerdeyim ve tam karşıda yürüyerek ulaşılabilen bir adacık var. Gerçekten güzel. Sabah

bir yan plajda bir adam deniz bisikletiyle bir saat kıyıdan birşeyler topladı bir kovaya. Sonunda merak ettim sordum. Medusaları topluyormuş. Bir tür deniz anası. Dokunursa fena halde çarparmış. Adını beğendim ama.

yol kenarı

İtalya yollarında giderken hep yol kenarında, yol kenarında beklemek için fazla abiye giyinmiş kadınlar gördüm. Beni erkek sanıp el ettikleri oldu. İşte hiç yokolmayacak bir meslek.

bahtsız bedevi

Geceyi Cefalu’da bir kamping’de geçirdim. Ertesi sabah erkenden 200 küsur kilometre yol yaparak volkanik adalara gidilen yere ulaştım. 7 adadan sadece birine gidecek zamanım vardı. Vulcano dedi herkes. Vulcano’ya gittim.

Bir scooter kiralayıp adayı gezdim. Bol sülfürlü bir çamur banyosu yaptım. Siyah kumu olan bir kumsalda denize girdim ve geri döndüm. Yine bir 100 km gidip Taormina’ya vardım. Sahilden değil, manzaralı olsun diye dağ yolundan gidiyim dedim. Ama yaz ortasında Sicilya'da hava bulutlandı. Ben de yüksele yüksele bulutlara girdim. Bahtsız bedeviyi bilirsiniz, onun misali.. Ciddi bir sis ve soğuk. Karadenizden alışık olmasam korkabilirdim. Bi Allahın kulu yoktu yollarda. Kazım Koyuncu mırıldanarak sisleri aştım. Taormina’ya vardığımda hava kararmıştı. Hostele attım eşyaları. Deniz ürünlü risotto yemek üzere şehre indim. Taormina aslında deniz kıyısında değil. Denize bakan bir yamaçta. Sahile inmek için finiküler sistemi kullanmak gerekiyor. Sahili şahane. Hem manzara olarak çok güzel hem de deniz çok güzel. Bir kilometre bile motor kullanacak halim kalmamış olduğu için Etna’ya çıkma planımı ertesi güne bırakıp Taormina’da dolaştım. Çok güzel bir kasaba. Ana caddesi bizim bodrum gibi. İki yanında dükkanlar, lokantalar ve barlar olan bir cadde.

Bi dakka, şortuma gülmüyosunuz herhalde. 2009 İtalya yaz modası. Herkes giyiyor bu “ekose” şortları, renk renk, desen desen. İtlayan gusto’sundan söz açılmışken şu resme de bi göz atsanız iyi olur.

sicilya maratonu

Sicilya'ya doğru yola çıkmadan önce acı bir gerçeğin farkına vardım. planım Napoli'den gece yolculuğu yaparak giden bir feribotla Palermo'ya geçmek, dönüşte ise sadece 20 dakikalık bir feribot seyahatiyle çizmenin burnuna ulaşmak ve ordan topuğa, ordan baldıra, derken Ancona'ya varıp Türkiye'ye geri dönmekti. böylece güney İtalya'yı da gayet güzel görmüş olucaktım. şöyle bir haritaya bakayım dedim ve gördüklerime inanamadım. bir kere Sicilya bir ada ada olmasına ama beş milyon nüfuslu koca bir ada(ymış!), bunu yeni farkettim. şehirler arası mesafeler inanılmaz. 200 küsur kilometre her biri. adanın çevresini bir günde dolaşırım gibi bir kanıya sahiptim nedense. söz konusu değil. Bir hafta lazım. yani bu kadar mı cahil olunur gidilecek yer konusunda! hadi onu geçtim; çizmenin burnundan topuğa dolaşmak ve baldıra çıkmak da 1000 kilometre filan. benim toplam 5 günüm var bunların hepsi için! bir Oğlak'a hiç yakışmadı. böylece plan değişikliğine gittim. Sicilya'da 3 gün sadece kuzeyi ve kuzey doğusunu gezip Napoli'ye geri dönecektim ve 2 günde Ancona'ya ulaşacaktım. Böylece Sicilya maratonum başladı.

Sicilya’ya Palermo’dan girdim. Sabahın altıbuçuğuydu. Hiç durmadan direk Cefalu’ya devam ettim. Yolda çok kayboldum. Halbuki dümdüz ve deniz kenarından giden bir yol. Yanlışlıkla paralı yola girdim. Ödüm koptu yakalanıcam diye. Bilet alıp yolun sonunda da gişelerde biletin parasını ödedim. Yakalanmadım. Bunun bana verdiği cesareti ilerleyen satırlarda göreceksiniz! Cefalu, bir deniz kıyısı kasabası. Deniz çok güzel. Akdeniz. Turkuaz ve lacivert. Su, soğuk. Tek dezavantaj Pazar günü olmasıydı.. epey kalabalık bir kumsaldaydım. O yüzden öğleden sonra kendimi dağlara vurdum. Castelbuono diye bir dağ köyüne gittim. Burada mühim bir lokanta var. Peyniri ve mantarı meşhur. Bi de menüde yaban domuzu var. Tabi ilgimi çekti. Lokantanın açılmasına 2 saat vardı. Meydanda bir şarap içip etrafı seyrettim. Bir İtalya klasiği olarak köyün bütün erkekleri, özellikle yaşlı olanları, meydanda öbekler oluşturmuş oturuyorlar. Barların masaları onlarla dolu ama hiçbiri bir şey içmiyor. İşletmeler neden kabul ediyor bu durumu bilmiyorum. Herhalde adet böyle. Bir yerde sucuk çeşitleri denedim. Limonlu, mandalinalı, biberli sucuklar. İlginçti. Lokanta açıldı. Hemen girdim. Önce bir mantarlı çorba sipariş ettim. Çorbadan önce peynirlerinden ikram ettiler. Beyaz peynir-krem peynir gibi iki çeşit. Daha yumuşak olanı süzme yoğurtu da andırıyor. Tadları olağanüstü. Çorbadan sonra badem, fındık ve şamfıstığına bulanmış yaban domuzu (en üstteki resim). Mmmmm. Şahane.

La Controra

Napoli’de kaldığım hostelin adı bu. Aşağı yukarı bir buçuk saat Napoli’de kaybolduktan sonra hosteli bulmuş, o kabus merdivenleri çıkmış, kendimi resepsiyona atmıştım. Nasıl kaybolduğumu ateşli ateşli anlatırken bir yandan da pasaportumu uzattım. Resepsiyondaki gençler beni gülümseyerek dinliyorlardı. Konuştum konuştum konuştum. Sonunda sustum. Erkek olan lafa başladı. Türkçe. Yaşasın! Nedenini sormayın ama çok sevindim. Herhalde yine fazla zorlandığım günlerden biriydi ve tanıdık bir ses iyi geldi. Ergül. Geçen hafta çalışmaya başlamış La Controra’da. Bana ne nerede filan anlattı. Beraber kalacağım odaya gittik. Odada diğer kalanları gözü tutmadı. Bunlar çok içiyor dedi. Benim odayı daha güzel bir odaya değiştirdi. Ailesi Hollanda’da yaşıyormuş. O da burada Maria diye bir İtalyan kızla evlenmek üzere. Maria’yla da tanıştım sonra. Birbirlerine “Aşkım” diyip duran çok tatlı bir çiftler. Hostel harika. Bugüne kadar kaldığım hostellerin en iyisi. Napoli’ye gelecek olan varsa başka hiçbir yer denemesin. Çok güzel bir avlu/bahçesi var. Mutfak süper. Bar var. İnternet, emanet, çamaşırhane… hem de habire her şeye para istemiyorlar. Resepsiyon ekibinin hepsi birbirinden tatlı. Böyle şeyler o kadar önemli ki. Urbino’da taa yolculuğun başında kaldığım kamping ne kadar güzel bir çam ormanının içindeydi ama işletenler o kadar tersti ki bi daha yolum düşse asla kalmam orda.
Maria’yla tanıştığım akşam onların Maria’nın anneannesiyle tanışmaya gittiklerini öğrendim. Anneanne, ikinci dünya savaşını görmüş tabi. Mussolini iyi adamdı aslında da o Hitler’le tanışmasaydı iyi olurdu diyormuş. Kötü arkadaşlar nelere kadir.
Ergül’ü son gördüğümde Roma’ya barbeküye gideceklerini söyledi. Maria’nın abisi çağırmış. Roma’ya barbeküye gitme lafı komik geliyor insanın kulağına tabi, ama normal herhalde. Ne biliyim Bolu’ya mangala gitmemiz gibi bi şey herhalde.

Bu resim hostelin önünde. Çamaşırları görünce bi "Napoli hatırası" çekiyim dedim.

o merdivenlerde video

hala napoli

Napoliyle bir aşk/nefret ilişkisi kuruluyor. Trafiğin kuralsızlığı, ağzı açık çöp konteynleri, gürültü, pislik, sokak köpekleri, dikiz aynaları olmayan mobiletler, dikiz aynaları kapalı otomobiller, balkonlara asılı çamaşırlar, yüksek sesle konuşan insanlar, direksiyonları sımsıkı kilitlenmiş otomobiller, hırsızlık, kapkaç, üçkağıt.. bunlar batının muhasır medeniyetlerinden ziyade yeni delhi’den beklediğimiz şeyler. Ama bu tam da Napoli. Hani bir Türk görse ilk diyeceği şey “burası mı Avrupa birliği üyesi bir ülkenin şehri?” Gerçekten bir İstanbullu olarak, Napoli’yi yorucu bulduğumu itiraf etmekten utanıyorum ama öyle. Ayrıca içinde 3 gün geçirmeme rağmen hala kaybolabildiğim tek şehir hayatımda. Geçen gece motorla, kaldığım hosteli 1 saat arayıp bulamayınca, (hadi belki o bloody marylerdendir) bir taksi şöförüne adresi verdim, bir de 10€. Düş önüme dedim. Ama yavaş git. Valla utanıyorum. Ben sağımı solumu bilirim. Her anlamda sınırlarımı zorladı bu şehir.
Mesela hostele ulaşmak için şu yandaki merdivenleri çıkmanız gerekiyor. Ama bu merdivenleri yürüyerek değil, motorsikletinizle çıkmanız bekleniyor sizden. Hem de gayet doğal olarak bekleniyor. Merdivenlerin sonunda o binalarda oturanların otoparkı var çünkü. Zaten merdivenleri çıkmayıp, kaldırıma mı bırakacaksınız motoru? Hah! Ertesi gün ya tamamı ya da en azından yepyeni canım lastikleri yerinde olmayacaktır. O merdivenleri her iniş çıkışım bir adrenalin patlamasıydı. Halbuki orda oturanlar, bir yandan sigaralarını yakarken bir yandan da iniyorlar o merdivenleri.
Yalnız, bu kadar kargaşanın arasında, bir otobüs durağı çıkıyor karşınıza, elektronik panosunda bir sonraki otobüsün kaç dakika sonra varacağı yazıyor. Ya da özürlüler için her tür kentsel imkan seferber edilmiş durumda. Aniden bir mahalleye dalıyorsunuz, birden cidden Avrupa’dasınız. O kadar trafiğin ortasında yaya geçidine giren yaya, mutlaka çarpılmadan karşıya geçiyor.


Çevresi çok güzel bir şehir. Vezüv dağı gibi bir dağı hemen hemen her yerinden görebiliyorsunuz. Ben Seattle’da Rainier dağına hayran kalmıştım, şehirden görülebiliyor diye, ama bu Vezüv, onun gibi nazlı değil, öyle hava puslu olmayacak da görüş mesafesi yüksek olacak da filan yok Vezüv’de. Aha orda duruyor. Gayet de tehditkar. Deniz kıyısında bir şehir. Onun da güzelliği var.


Kısaca zor ama güzel şehir. Aklımda kaldı doğrusu.

amalfi

Napoli yakinlarinda, öve öve bitiremedikleri Amalfi kiyisina gittim. Fiyord gibi denize dimdik inen gösterisli kayalar ve bu kayalara kurulmus köyler. Ama beni esas sasirtan yaptiklari yollar. Ne iman gucu, valla bravo. Deniz tabi ki guzel, ne de olsa Akdeniz. Begonvil, zakkum ve kaynana dili. Kendimi evimde hissettim. Belki ben yorgundum da ondan ama bana fazla bir sey ifade etmedi. Hatta yorgunluktan olduguna eminim çünkü ertesi gün Amalfi fotograflarina bakarken "vay be, guzel yerlermis" dedim. Kaçkar zirvesinde de aynen böyle olmustu. Cikarken hic algilayamamistim ne kadar guzel bir yerde oldugumu. Bunun gibi zor yolculuklarda normal bir durum aslinda. Depresif haller de olabiliyor. Benim burda ne isim var gibi sorular basliyor. O zaman hemen durup, rahat bir yatak bulup, uzun uzun uyumak gerekiyor. Hemen geçiyor. Ben de aynen öyle yaptim.

marinada felekten bir gece

Napoli’nin kesmekesi içinde yalpa vururken, aksam yemegine, deniz ürünlü spagetti yemeye tavsiye edilen bir restorana gidiyim dedim. Lonely planet çok yasa. "Deniz ürünlerinin illa pahali yiyeceksiniz diye bir sart yok, bu lokantaya gidin alasi gayet normal fiyatlara" diyor. Nereye gittigim konusunda hiçbir fikrim yoktu. Bir de vardim ki marinadayim. Birden tüm trafik gürültüsü kesildi. Zaten gün batiyor, isik harika. Karsimda Vezüv dagi, Allah için heybetli dag. Tabi bi de çekiniyor insan, patlar matlar. Vezüv’le aramda yatlar, tekneler, kotralar. Birden zengin muhitindeyim. Benim lokanta, ustteki genel resimde solda kirmizi beyaz örtülü masalari olan. Daha açilmamis, oyalanmak için bir bara girip Vezüv’e nazir bloody mary içiyorum. Garson kiz Micheal Jakson öldü diyor. Gazete okumamanin zararlari. Adam öleli 2 gün olmus. Farah Fawcett te öldü diyor. Sahane haberler verdigi için tesekkür ediyorum ve Da Pietro adli lokantama geçiyorum. Harika bir yer. Küçük menü, aile isletmesi. Deniz ürünlü spagettiyi iste burada yiyorum. Sevgili Italyanlar, al dente’yi icad eden elleriniz dert görmesin.

tek fotografla Napoli

rafaello

daha sonra anlatıcam. amalfi kıyılarını gezdim. gezerken bir kumsal restoranında, söylemesi ayıp midyeli spagetti yedim. restoranın bir köpeği vardı. adı Rafaello. yani Raf değil, Rafraf değil, Rafael bile değil. Rafaello. bu adı hak etmek için ne gibi bir özelliği var diye merak ediyor insan. mesela çok cins bir köpek olabilir, ama hayır. bakınız solda Rafaello, sağda Napoli'den bir sokak köpeği. belki iyi bir bekçidir diyor insan. ama o da değil. sahibi Rafaello'ya uyarıda bulunurken duydum: iki kedi! yani sen burda uyukluyorsun ama restoranda bir değil, iki kedi müşterileri taciz ediyor! sonuç: bence sahibinin ona duyduğu sevgi.

bir Napoli mit’i:pizza

Napoli pizzasıyla Roma pizzası farklı. Roma’nınkinin hamuru daha ince. Napolililer pizzayı biz bulduk diyorlar. Ben onların yalancısıyım. Napoli’de pizzanın en babasını yapan yere gittim. Adı Da Michele. Girer girmez sizi karşılayan unsur koca bir pizza fırını. Onun dışında, fotoğraflarda görüyorsunuz, göğüs hizasına kadar fayans kaplı, florasan ışıklı bir yer. Ben şahsen biraz Dolapdere’deki Apik işkembecisine benzettim. Hem dekorasyon olarak, hem iç içe iki oda oluşu hem de menüdeki kısıtlılık. Apik’te işkembe, tuzlama, kokoreç, zerde dışında bi şey yiyemezsiniz. Burada da aynen ya margarita ya domates, sarımsak, fesleğenli pizza. İçecek olarak da su, sade şişe kola veya bira. Ama gerçek, orijinal pizza yiyorsunuz. Onun zevki de ayrı. Çok lezzetli. Kapıdaki kuyruktan siz tahmin edin artık.

halk ekmek ve nuhun ankara makarnası

mantığım bana diyor ki: eğer bir ülke belli bir ürünü bol miktarda üretiyorsa, o ülkede o ürünle yapılan gıda maddeleri hem çok kalitelidir hem de bol bol çeşit vardır. mesela, fransa'nın üzüm-şarap ikilisi. yani malzeme elinin altında. sen de üretici olarak değişik şeyler deniyorsun. bu italya'da tabi ki üzüm ve zeytin için, ama en çok buğday için geçerli. makarna ve ekmek. italya'nın en çok çeşide sahip olduğu iki yiyecek. pizza ve diğer hamur işlerine girmiyorum bile.. ekmeklerini öyle hiçbir katık gerekmeden rahatlıkla yiyebilirsiniz. makarnada hem taze hem kurutulmuş seçenekleri 100'ün üstündedir. bunu demişken napoli'nin midyeli ve deniz ürünlü spagettilerini zevkle mideye indirdiğimi söylemeden geçemiycem. bunları nerelerde yaptığımı da bilahere anlatıcam. şimdi sicilya feribotuna yetişmem gerekiyor.

pompei, zaman tüneli

Pompei'yi gezmek için ortalama 5 saat gerekiyor, ama önce Pompei'ye varmak gerekiyor. ben motorsikletle denedim. katiyen tavsiye etmem. önünde tren istasyonu varmış. bilsem kesin trenle giderdim. o bahsettiğim arnavut kaldırımı yollardan, o bahsettiğim trafikte, 1-2 saat gitmek gerekiyor, o da kaybolmazsan. vardığımda zaten yarı ölüydüm. vezüvü bulut sarmıştı. hatta bir ara yağmur yağdı. tavanı olan tek tük binalardan biri olan hamama sığınıp bitmesini bekledim. içinde benim de olduğum resim hamam. bizdeki kalıntılarda bugüne kadar sadece zeminin altındaki gelişmiş ısıtma sistemini görmüştüm bugüne kadar. hiç böyle herşeyiyle tam hamam görmemiştim. tam bir zaman tüneli burası. filmlerde gördüğüm tapınaklar, sokaklar, evler, meydanlar, tiyatrolar, arenalar; hepsi burda 2100 yıl öncesinden kalma nerdeyse olduğu gibi duruyor. heykeller, mozaikler ve duvar resimlerinin bugüne kalmış olması inanılmaz. çok etkileyici bir yer. trenle gidin!

apartman ve korna

napoli'yle epeydir hayatımdan çıkmış iki şey geri geldi: apartman ve korna!
cidden günlerdir o kadar yer gördüm, bir apartman görmedim. napoli'de de ev yok! hepsi apartman. ve bir napoli klasiği, bizim tarlabaşı usulü, tüm balkonlarda çamaşır. sanki bambaşka bir ülkedeyim. trafiğin keşmekeşliğini anlatamam. her saat sıkışık olmasının yanısıra, ya bir araba manevra yapıyor, ya bir yaya yola atlıyor, ya biri dörtlüleri yakıp bir şeridi tamamen iptal ediyor, ya bir mobiletli arabadaki arkadaşıyla sohbet ederek ağır ağır ilerliyor, ya troleybüsün elektriğe bağlanan sopası çıkıyor... yani her an frene basılıyor. üstelik yolların nerdeyse tamamı kargacık burgacık arnavut kaldırımı. düşürmedik böbrek taşım kalmadı. daha motorcuları resme katmadım bile. inanılmazlar. istanbul'daki kuryeleri anarşist buluyorsanız bir daha düşünün. ben istanbul'da baya vahşi kullanırım motoru trafikte, o yüzden burada sudan çıkmış balığa dönmedim AMA napoli motorcuları bize kesinlikle basar anarşi konusunda. zar zor ayak uyduruyorum. karşıdan gelen araçlarla alakaları yok. sanki öyle bir şey yok. trafik sıkıştığı anda karşı şeridi ihlal edip basıyorlar gaza, ucu ucuna kayıveriyorlar kendi şeritlerine son anda. sollamaya başladılar mı, eğer senin sollama hızını yetersiz bulurlarsa, seni de solluyorlar, böylece karşı şeritte karşıdan gelen araç için hiç yer kalmıyor. yol tıkalıysa kaldırımdan gidiyorlar. kırmızıda geçme veya ters yönde son sürat ilerleme konusunda hiç kaygıları yok. boşlukları dolduruyorlar. bi yerde mantıklı tabi. bence analarının karnından mobilet üstünde doğmuşlar. çok rahat ve iyiler akrobasi konusunda. ama herhalde günde 200 kadar motor kazası oluyordur. tabi bu keşmekeşi taçlandıran olay da korna! susmuyor.

hadi roma, bana müsade

roma'da kaldığım hostelin adını yazmamışım: la foresteria orsa maggiore

sonunda colesseum:

roma'da epey dolaştım ve gereken tüm merdiven, çeşme, saray, meydan, antik şehir, zafer takı, sütun, kolon.. hepsini gördüm ama roma'yı ilk gördüğümde hissettiklerim kalmadı. gerçekten vıcık vıcık turist dolu. nereye gitsen "michelangelo bu heykelde oranlarını biraz şaşırmış, baksana eller ne kadar büyük" gibi zevzekçe yorumlar yapan birileri var. tabi ki çok önemli resim, heykel ve binalar gördüm, o açıdan mutluyum. keşke daha boş bir zamanında gelseymişim.

evet, roma'dan napoli'ye doğru yola çıktım artık. 280 km yol yaptım, geneli deniz kenarından. plajlar boş. lokantalar kapalı. hava rüzgarlı. daha buraların mevsimi gelmemiş ama kilometreler boyu plajlar, şemsiyeler, şezlonglar, lokantalar, soyunma kabinleri, duşlar, oteller ve otoparklar, mevsimi geldiğinde burda olmak istemezdim hissini veriyor bana.

saatler sonra napoli'deyim..

roma'nın incileri

Bu sabah elim aynı şişlikte uyandım ama bir yumuşama vardı: su yatağı yumuşaklığı. Herhalde iyileşmeye alamet. Bundan güç alıp Vatikan müzeleri, Sistern Şapeli ve Saint Peter Bazilikasına doğru yollandım. Roma’nın en önemli üçlüsü. Sistern Şapeli zaten hemen hemen tamamını Michelangelo’nun resimlediği bir şapel. Şapel, kilise ve bazilikalarda duvarlar ve tavan tamamen freskolarla kaplı genelde. Bizim dini mekanlarımızla inanılmaz bir tezat. Vatikan müzelerinde de aynı şekilde Raphael’in boyadığı odalar var. Hepsi çok etkileyici ama o kadar kalabalık ve o kadar fazla görülecek şey var ki insanın biraz aklı karışıyor. Uzun zamandır görmek istediğim heykellere boş boş bakarken buluyorum kendimi. Kesinlikle bir günde gezilecek müzeler değil bunlar. Bir de sergilenen eserlere mi bakayım yoksa mekanın mimarisine mi diye ekstra akıl karışıyor. Bazilika’nın en önemli özelliği kubbesini Michelangelo’nun yapmış olması ve gençlik döneminin en önemli heykellerinden birini barındırması: Pieta.
552 merdiven tırmanmayı gözünüz yerse kubbenin tepesine çıkıp içeri 120 metre yükseklikten bakıyorsunuz. Bir de dışarıdan bizim galata kulesi gibi, bütün şehir ayaklarınızın altında. İyi ki sigarayı bırakmışım.