La Controra

Napoli’de kaldığım hostelin adı bu. Aşağı yukarı bir buçuk saat Napoli’de kaybolduktan sonra hosteli bulmuş, o kabus merdivenleri çıkmış, kendimi resepsiyona atmıştım. Nasıl kaybolduğumu ateşli ateşli anlatırken bir yandan da pasaportumu uzattım. Resepsiyondaki gençler beni gülümseyerek dinliyorlardı. Konuştum konuştum konuştum. Sonunda sustum. Erkek olan lafa başladı. Türkçe. Yaşasın! Nedenini sormayın ama çok sevindim. Herhalde yine fazla zorlandığım günlerden biriydi ve tanıdık bir ses iyi geldi. Ergül. Geçen hafta çalışmaya başlamış La Controra’da. Bana ne nerede filan anlattı. Beraber kalacağım odaya gittik. Odada diğer kalanları gözü tutmadı. Bunlar çok içiyor dedi. Benim odayı daha güzel bir odaya değiştirdi. Ailesi Hollanda’da yaşıyormuş. O da burada Maria diye bir İtalyan kızla evlenmek üzere. Maria’yla da tanıştım sonra. Birbirlerine “Aşkım” diyip duran çok tatlı bir çiftler. Hostel harika. Bugüne kadar kaldığım hostellerin en iyisi. Napoli’ye gelecek olan varsa başka hiçbir yer denemesin. Çok güzel bir avlu/bahçesi var. Mutfak süper. Bar var. İnternet, emanet, çamaşırhane… hem de habire her şeye para istemiyorlar. Resepsiyon ekibinin hepsi birbirinden tatlı. Böyle şeyler o kadar önemli ki. Urbino’da taa yolculuğun başında kaldığım kamping ne kadar güzel bir çam ormanının içindeydi ama işletenler o kadar tersti ki bi daha yolum düşse asla kalmam orda.
Maria’yla tanıştığım akşam onların Maria’nın anneannesiyle tanışmaya gittiklerini öğrendim. Anneanne, ikinci dünya savaşını görmüş tabi. Mussolini iyi adamdı aslında da o Hitler’le tanışmasaydı iyi olurdu diyormuş. Kötü arkadaşlar nelere kadir.
Ergül’ü son gördüğümde Roma’ya barbeküye gideceklerini söyledi. Maria’nın abisi çağırmış. Roma’ya barbeküye gitme lafı komik geliyor insanın kulağına tabi, ama normal herhalde. Ne biliyim Bolu’ya mangala gitmemiz gibi bi şey herhalde.

Bu resim hostelin önünde. Çamaşırları görünce bi "Napoli hatırası" çekiyim dedim.